"Sky Reaching Hammock", (2000).

Project of an outdoor kinetic form. Proposed overall dimensions: 2200 x 7000 x 7000 mm
Materials: Steel, steel cable, wind turbines with reduction gear, clutches
Scale model: 1:9

The project won 3rd Place at the 10th International Design Competition in Osaka, Japan, in 2001.
Now part of the Japan Design Foundation Collection. The photographs show a 1:10 scale model created in 2000. They also show a crew module, built in 2016 based on the 2000 model, for the exhibition:
“SPACES OF ABSTRACTION – OUTPUT OF KALINOWSKI’S FAMILY”, National Museum in Gdańsk, Poland.

1. PROJECT DESCRIPTION

An orange-colored form hangs freely between three masts. Each mast features wind turbines oriented in different directions. A reduction system allows the turbines to raise or lower individual edges of the suspended form, causing it to rotate very slowly in nearly all planes and to gently move up or down, left or right, within the triangular space formed by the masts. This space may be imagined as an equilateral triangle about 20 meters wide and 15 meters high. The suspended form is designed for one person only, who, secured with safety belts, can experience changes in position relative to the horizon and ground surface. The direction and intensity of the slow yet continuous motion is unpredictable, depending on wind strength and direction. The movement of the human figure suspended between the masts resembles dynamic levitation, rather than a fairground attraction. The goal of this levitation is to surrender to space and to pause "in the middle of time".

2. PROJECT RATIONALE

The aim is to meditate on Nature in the broadest sense — space, the body, the mind, and the Cosmos as a whole. The individual becomes the axis around which time and space are experienced as fundamental aspects of life. The form itself is secondary; what matters is participation in the process — the flow of time, the experience of space, the energy of wind and sun — qualities that have always belonged to art. The "form" becomes the personally experienced dimension of time and space, while the physical art object is reduced to the bare minimum to avoid interfering with Nature. The model reflects nature's capacity for self-regulation. It is a dynamic, self-regulating system, resembling a living organism. The natural surroundings co-create the object, engaging in a kind of dialogue with it.The project has a practical, ethical, and cognitive dimension, manifesting the indeterminacy of both nature and human beings, the openness of the mind, and our dependence on Nature.

3. AUTHOR'S COMMENTARY

The point is not to disturb the stream of time and space, but to join it. We shouldn't create forms or situations that interfere with Nature — instead, we should seek to uncover its secrets, approach them carefully.Simplicity, ephemerality, and kinesis are the essential traits of time and space, where no element is more important than another. Every detail is equal in value. Meaning lies only in the existence of the Whole — Life in all its manifestations. “Sky Hammock” enables a dynamic meditation encompassing sky and earth, during which a sense of unity and detachment from the surrounding space combines with celebration of the meaningless — drifting clouds, shining sun, or falling rain.

*1. The slow, simultaneous change in time and space is meant to generate a state of timelessness, surrendering to time and space without predetermined intent — all is of equal value.
*2. It creates a state of "zeroed awareness", directing our perception outward from the body into infinity — and back again.
*3. Our position in real space, determined by the wind (a phenomenon of nature), reflects our relationship to it.
*4. Nature, both literally and symbolically, guides us toward rediscovering something primal — akin to the experience of early humans wandering across Africa, Eurasia, or the Americas.
*5. The aim of this “zero state” is to set aside cultural baggage and refresh the mind, as in all unrestrained transformations of consciousness. The sense of "timelessness", of owning the entire world psychologically, of ceaseless becoming, is what defines great works of art. In this project, the concept of timelessness becomes literal — the passenger module truly suspends itself “in the middle of time and space” — not just as psychological metaphor. The element of lack of control, even briefly, over movement and direction, is crucial.

References:
*1. See my article in: Rocznik Rzeźba Polska, Vol. IX: 1998–1999, THEATER OF THE CITY, UTOPIA AND VISION, Orońsko Sculpture Center, 2000, pp.130–131, 166–168.
*2. Compare with: “Mythology of Fluxus,” Obieg 7–8/1991, pp.14–19, CSW Warsaw.
*3. Kinesis here is natural, stemming from the form’s placement in a dynamic environment — not just aesthetic, but a form of energy fluctuation and redistribution.
*4. A certain advantage lies, I believe, with people living unclothed in nature — remnants of Aboriginals, Bushmen, or Amazonian Indians — maintaining direct contact with ancestral time and space through their exposed skin.
*5. See also: Orońsko Quarterly 3/2002, pp.43–46.

Największą dziurą jest czas.

" Podniebny Hamak " 2000.

Projekt  kinetycznej formy zewnętrznej. Proponowane wymiary całkowite:
2200 x 7000 x 7000. Stal, lina stalowa, turbiny wiatrowe z redukcją, sprzęgła.
Model w skali 1:9.

Projekt zdobył III Miejsce na 10 Międzynarodowym Konkursie Design’u w Osaka, Japonia w 2001.
W kolekcji Japan Design Foundation.

Na zdjęciach jest widoczny model w skali 1 : 10 i który powstał w roku 2000.
Na zdjęciach jest także widoczny moduł załogowy w skali 1 : 1, który powstał w 2016 roku na podstawie modelu z 2000 roku na potrzeby wystawy: SPACES OF ABSTRACTION – OUTPUT OF KALINOWSKI’S FAMILY”, National Museum in Gdansk, Poland.

1. OPIS PROJEKTU
Forma o kolorze pomarańczowym, zwisa swobodnie pomiędzy trzema masztami. Na każdym z nich, znajdują się turbiny skierowane w różnych kierunkach do wiatru. Poprzez system redukcji, podnoszą lub opuszczają poszczególne boki zawieszonej formy, tak, że obraca się ona bardzo powoli, prawie we wszystkich płaszczyznach, a także powoli wędruje w górę lub w dół, w lewo lub w prawo, w ramach określonej przestrzeni pomiędzy masztami. Tę przestrzeń można by wyobrazić sobie na planie trójkąta równobocznego o bokach mniej więcej 20 m i wysokości 15 m. Forma zawieszona pomiędzy masztami, jest przeznaczona tylko dla jednej osoby, która przebywając wewnątrz niej ( tj. musiałaby być przytroczona pasami bezpieczeństwa), może doświadczać zmiany położenia względem horyzontu i powierzchni ziemi. Kierunek i intensywność, powolnego acz nieustannego ruchu formy, jest nieprzewidywalny, gdyż zależy od siły i kierunku wiatru.
Ruch formy z postacią ludzką, zawieszoną pomiędzy masztami, jest bardzo powolny i raczej rodzajem dynamicznej lewitacji niż atrakcją rodem z wesołego miasteczka.
Celem tej lewitacji, jest oddanie się przestrzeni i zatrzymanie się „pośrodku czasu”.

2. UZASADNIENIE PROJEKTU
Celem obu projektów jest medytacja Natury w szerokim tego słowa znaczeniu; medytacja przestrzeni, ciała, umysłu, czy wreszcie Kosmosu, jako całości.
Osią jest osoba, stająca wobec doświadczenia czasu i przestrzeni, jako pewnego elementarnego faktu życia. Nie forma plastyczna jest tutaj ważna, ale uczestnictwo w procesie, jakim jest upływ czasu, doświadczenie otaczającej przestrzeni, energii wiatru, słońca itp. a więc doświadczenie tych, jakości, które od zarania były udziałem także sztuki. "Formą", staje się indywidualnie doświadczany wymiar czasu i przestrzeni, natomiast sam obiekt sztuki jest ograniczony do możliwego minimum, aby nie przeszkadzać Naturze. Modelową jest tu jest zdolność natury do samoregulacji. Mamy tu dynamiczny, samoregulujący się układ, który częściowo upodabnia się w działaniu do żywego organizmu. Naturalny kontekst otoczenia, tworzy w pewnym stopniu formę obiektu, który współreagując, nawiązuje i prowadzi z nim rodzaj dialogu. Projekt ma wymiar praktyczny, etyczny i poznawczy, a także, uobecnia niezdeterminowanie natury i człowieka, otwartość umysłu, ale także naszą zależność od natury.

 3. KOMENTARZ OD AUTORSKI
Chodzi o to, aby nie przeszkadzać strumieniowi czasu i przestrzeni przez nieopatrzne działanie, ale by się do niego przyłączyć. Nie powinniśmy tworzyć form czy sytuacji ingerujących w Naturę, natomiast możemy próbować odkryć jej tajemnice, niejako dobijać się do nich. Zwykłość, ulotność, kinetyzm (zmienność), to najistotniejsze cechy czasu i przestrzeni, gdzie jakikolwiek element, nie ma większego znaczenia od dowolnie innego – najmniejszy drobiazg jest równowartościowy wobec innego, dowolnego bytu. Nadający sens jest tylko fakt istnienia Całości, Życia we wszystkich przejawach i odmianach, który jest znaczący dla samego faktu istnienia. „Podniebny Hamak” czyni możliwym dynamiczną medytację, obejmującą niebo i ziemię, podczas której poczucie jedności i jednocześnie niezależności od otaczającej przestrzeni, łączy się z celebracją tego, co nic nie znaczy i nie ma żadnego celu, jak np. przepływające obłoki, świecące słońce czy padający deszcz.

 *1  Powolna, jednoczesna zmiana w czasie-i-przestrzeni, ma wytwarzać stan bezczasowości, (oddania się czasowi i przestrzeni bez z góry przyjętej intencji, wszystko jest równowartościowe) *2, „wyzerowania świadomości”, której wektory, są nakierowane na odczuwanie przestrzeni, rozciągającej się od wnętrza naszego ciała w nieskończoność i na odwrót. Nasze „ułożenie się” w realnej przestrzeni, dzięki wiatrowi, fenomenowi natury, nadaje wymiar naszemu znalezieniu się wobec Niej. *3 Natura, faktycznie i symbolicznie nakierowuje nas ku niej samej, abyśmy odkryli to, co być może mogło być udziałem człowieka pierwotnego, przemierzającego bezkresy  Afryki, Eurazji czy Ameryki.*4
W tym wypadku celem owego „stanu zerowego”, jest odstawienie na chwilę kulturowego bagażu aby odświeżyć umysł, jak to się dzieje we wszelkiej, nieskrępowanej przemianie świadomości. „Bezczasowość”, psychologiczne objęcie całego świata w posiadanie, poczucie niekończącego się stawania, jest efektem wpływu, jakie ma na nas każde wybitne dzieło sztuki. W tym projekcie, przywołanie kategorii bezczasowości ma bardziej bezpośrednie odniesienie, gdyż moduł, w którym umieszczony jest pasażer, rzeczywiście zawiesza się „pośrodku czasu” i „przestrzeni” i nie jest to tylko psychologiczne odczucie osoby uczestniczącej w zdarzeniu. Istotny jest czynnik braku kontroli, przynajmniej chwilowy, nad intensywnością i kierunkiem zmian, w którym skierowany zostanie „moduł załogowy” *5

*1 Patrz mój tekst w: Rocznik Rzeźba Polska, t.IX:1998-1999, TEATR MIASTA, UTOPIA I WIZJA, Centrum Rzeźby w Orońsku, 2000; p.130-131,166-168. .(szerzej na www.adamkalinowski.com; jako: „Podniebny Hamak, Pokój Obłoków”)
*2  porównaj mój tekst „Mitologia Fluxusu”, Obieg 7-8/1991, str.14-19, CSW, Warszawa.(dostępny także na www.adamkalinowski.com;
*3 Kinetyzm formy zewnętrznej jest naturalny, wynika z usadowienia w środowisku naturalnym, które jest zmienne, dynamiczne. Kinetyzm w tym sensie, to zmiana stanów energii, rodzaj fluktuacji energii czy redystrybucji kwantów energii, a nie tylko kwestia estetycznej strony procesu.
*4 Tu pewna przewaga jak sądzę, jaką mają ludzie żyjący w stanie nagości w naturze, jak niedobitki Aborygenów, Buszmenów czy Indian z Amazonii. Poprzez odkrytą skórę, pozostają w bezpośredniej łączności z przestrzenią i czasem przodków. Mogliby nam służyć dużym doświadczeniem w zakresie egzystencji „nie zapośredniczonej”.
*5 kwartalnik Orońsko 3/2002 str.43-46